چرا
شعر سپید را
همیشه زیر هم
یا اینجور
جلو
و عقب
مینویسند؟
و چرا اگر همهاش را دنبال هم بنویسند نهایتا اسمش میشود، مثلا
نثر موزون یا نظم منثور،
نه شعر؟
چرا یکی از مولفههای شاعری
اسپیس زدن و اینتر زدنهای
گاه
و
بیگاه
ا
ست؟
شعر سپید را
همیشه زیر هم
یا اینجور
جلو
و عقب
مینویسند؟
و چرا اگر همهاش را دنبال هم بنویسند نهایتا اسمش میشود، مثلا
نثر موزون یا نظم منثور،
نه شعر؟
چرا یکی از مولفههای شاعری
اسپیس زدن و اینتر زدنهای
گاه
و
بیگاه
ا
ست؟