۱۳۸۹ شهریور ۳۱, چهارشنبه

615 - ...و جنگ سی‌ساله شد

عکاسی که ناب‌ترین لحظه را از اعدام تصویر کرده است؛ نقاشی که شکنجه‌های جانفرسای را به رنگ آمیخته یا آهنگسازی که سیاه‌ترین "ناامیدی‌های خاموش" را به صوت در‌آورده؛ همگی، تصویرگران زیبای زشتی، هنرمندان برزخی‌اند؛ نمی‌توانی تصمیم بگیری که زیبایی‌شان در زشتی‌شان نهفته است یا زشتی‌شان در زیبایی. اینان، خواسته یا ناخواسته، برزخی می‌آفرینند از زشتی و زیبایی که نه می‌خواهی و نه می‌توانی از آن بگریزی

پ‌ن: بی‌شک، جهانگیر رزمی مصداق هنرمندانی این‌چنینی‌ست *
پ‌ن: "ناامیدی‌ خاموش" بخشی از ترانه‌ی "زمان" است، از پینک فلوید *