۱۳۸۹ دی ۸, چهارشنبه

656 - برای دقت بیشتر: «است» و «هست»

۱. بعضی چیزها روی اعصاب است
۲. بعضی چیزا رو اعصابه
۳. بعضی چیزها روی اعصاب هست
۴. بعضی چیزا رو اعصاب هستش

«است» فعل ربطیه* برای حمل کردن یه چیز به یه چیز دیگه ولی تو حالت سوم شخص مفرد، «هست» گاهی یعنی «وجود دارد» پس می‌شه فعل خاص*، نه ربطی (اضافه کردن «ش» به آخر «هست»، چندان قضیه رو بهتر نمی‌کنه)

پ‌ن ۱: وقتی می‌خواین با لحن محاوره‌ای بنویسین، به جای «است»، «ه» یا «ـه» بیارین
چون به حرف زدن روزمره شبیه‌تره و تا جایی که می‌شه، از «هست» و «هستش» استفاده نکنین چون خودتون هم موقع حرف زدن، اغلب می‌گین: این کتاب منه، نمی‌گین: این کتاب من هست
پ‌ن ۲: خلاصه، تفاوت «است» با «هست» اینه که «است» همیشه فعل ربطیه اما «هست» گاهی فعل ربطیه و گاهی فعل خاص


پ‌ن ۳: حال داشتین،
اینجا رو یه نیگا بندازین